آواز قو

نیایش هایی به قلم استاد گرانقدری که به معنای واقعی اسلام رو درک کرد  ...

 « دکتر علی شریعتی »

خدایا مرا به ابتذال آرامش و خوشبختی مکشان . اضطراب های بزرگ، غم های ارجمند ، حیرتهای

 عظیم به روحم عطا کن . لذت ها را به بندگان حقیرت بخش و درد های عزیز بر جانم ریز  .

خدایا مرا از چهار زندان بزرگ انسان : « طبیعت » ،« تاریخ » ، « جامعه » و « خویشتن » رها
 
کن ، تا آنچنان که تویی آفریدگار من ، مرا آفریده ای ، خود آفریدگار خود باشم نه که همچون

حیوان خود را با محیط ، که محیط را با خود تطبیق دهم  .

خدایا به من زیستی عطا کن که در لحظه مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته

است حسرت نخورم و مردنی عطا کن که بر بیهودگیش سوگوار نباشم . بگذار تا آن را من ، خود
 
انتخاب کنم اما آنچنان که تو دوست می داری  .

خدایا « چگونه زیستن » را تو به من بیاموز « چگونه مردن » را خود خواهم آموخت

دوستی حادثه است و جدایی قانون ... بیا من و تو .. حادثه آفرین و قانون شکن باشیم .

اگرجادویی هم باشد

در دست های ماست

شايد هنوز هم باورت نمي شود كه ما بيشتر از اينها به هم وابسته بوديم. شايد هنوز هم در اين باوري كه چون ساليان سال در كنار هم زندگي نكرده ايم نمي توانيم مثل يك آشنا دست هم را در دست بگيريم. اصلا برايم فرقي نمي كند كه تو چه فكر مي كني. شايد تقدير روزگار چنين بوده كه ما به ياد هم اما تنهايي به مقصدي كه هيچ گاه به آن نيانديشيده بوديم برسيم. حتي برايم تفاوتي ندارد كه مرا به نام دوست صدا بزني يا آشنا! اما مي خواهم تمام دلتنگي ها و دلبستگي هايي را كه به هم داشته ايم كنار يكديگر قرار دهيم و از دوري و دوستي گلي به رنگ بهار پرورش دهيم كه ميان من و تو ساليان سال به رنگ و بوي محبت باقي بماند...!!

دلم نوشت امون بده؛ اگر چه زشت امون بده
بذار بیام؛ جهنمم می شه بهشت امون بده

امون بده فقط يه بار؛ این لحظه هم دووم بیار
گناه نمی شه مهلتی؛ به من بدی بزرگوار

امون بده امون بده؛ بالی تا آسمون بده
من اون بالا رو اوج؛ بی دروغ نشون بده

نگو تو کو؟ خونه کو؟ گلپرای پونه کو؟
نگو سوختیم من و تو؛  اون که می سوزونه کو؟

نگو بسه به يه آه
فرصت ما و نگاه

برای یکی شدن
دستاتو بده به من

در گریز نا گزیرم گریه شد معنای لبخند 

 ما گذشتیم و شکستیم پشت سر پلهای پیوند .

در عبور از مسلخ تن عشق ما از ما پناه بود

 باید از هم میگذشتیم برتر از ما عشق ما بود .

ای تو یارم روزگارم گفتنی ها با تو دارم . 

  اگه بـاهـات نبـودم ، برات که بودم اگه چشمات نبودم ، نگات که بودم

هـمه ی گـفـتـنی هـام فـقط تـو بودی اگه حرفات نبودم ، صدات که بودم

***

اگه پـاهـات نبودم ، يه راه که بودم اگه گريه نبودم ، يه آه که بودم

تو خودت مثـل روز آفتابی هستی اگه خورشيد نبودم ، يه ماه که بودم

***

می تونستی واسه من يه چاره باشی توی آسـمـون دل سـتـاره بـاشی

اگه شـيـرازه ی من پاشیده از هـم می تونستی گره ی دوباره باشی

وقتي تو نمي توني اونقدري كه محبوبت رو دوست داري بهش بگي پس بهتره كه به جنون برسي و لال بشي و فقط با نگاهت بهش بگي كه دوستش داري ...
اون وقته كه حس عشق رو تو دلت هميشه مثل يه داغ نگه مي داري...
عشق يعني اين ...

خورشیدم و شهاب قبولم نمی کند!

سیمرغم و عقاب قبولم نمی کند!

عریان ترم زشیشه و مطلوب سنگسار

این شهر بی نقاب قبولم نمی کند!

ای روح بی قرار چه با طالعت گذشت

عکسی شدم که قاب فبولم نمی کند!

این چندمین شب است که بیدار مانده ام

آنگونه ام که خواب قبولم نمی کند!

بی تاب از تو گفتنم آوخ که قرن هاست

آن لحظه های ناب قبولم نمی کند

گفتم که با خیال دلی خوش کنم ولی،

با این عطش سراب قبولم نمی کند

بی سایه تر زخویش حضوری ندیده ام

حق دارم آفتاب قبولم نمی کند!

گفتم تو شيرين منی ..... گفتا تو فرهادی مگر؟!

گفتم خرابت می شوم ..... گفتا تو آبادی مگر؟!

گفتم ندادی دل به من ..... گفتا تو جان دادی مگر؟!

گفتم زکويت می روم ..... گفتا تو آزادی مگر؟!

گفتم فراموشم نکن ..... گفتا تو در يادی مگر؟!

گفتم خاموشم سالها ..... گفتا تو فريادی مگر؟!

گفتم که بر بادم مده ..... گفتا نه بر بادی مگر؟!

گفتم ز چشمت نیافتم ..... گفتا نيفتادی مگر؟!

   یه شــب بارون زده و مــن و هــجوم بی کسی

 
منتظر مونده ام تا تو هــم کــی به دادم برسی

واژه به واژه خـــــط میزنــم شعر بی تو موندنُ

 
نمیشــــه از یـــــادم بــــره غــــزل از تو خوندنُ

نهــــــــایت حضـــورم تو غــروب بی همنفسی

طلـــوع تـــــرانه ای تو کــــوره راه دلــــواپسی

شــــک نکن، موندنم به پــــــــات یه قصه درازه

یه قماره که عشقُ به سادگی به پات می بازه

تـــــو بهونه ای برای ایــــن عاشـــــق ماتم زده

بـــــا تموم بی مهریات بـــــاز به سراغت اومده

اومــــدم باز با تــــــو بخـــــــونم از یـه راز نگفته

چـه حیف که هنوزم گل ترانه هام نشـــــــکفته

تو سپیـــــــــده دمی که دل، باز هوایِ عشقُ داره

بی تو شبگردی غزل خون تا خروس خونش بیداره

 

بهترين دوست اون دوستيه كه بتوني باهاش روي يك سكو ساكت بشيني و چيزي نگي و وقتي ازش دور ميشي حس كني بهترين گفتگوي عمرت رو داشتي

اينكه تمام عشقت رو به كسي بدي تضميني بر اين نيست كه او هم همين كار رو بكنه پس انتظار عشق متقابل نداشته باش ، فقط منتظر باش تا اينكه عشق آروم تو قلبش رشد كنه و اگه اين طور نشد خوشحال باش كه توي دل تو رشد كرده  

 

رويايي رو ببين كه مي خواي ، جايي برو كه دوست داري ، چيزي باش كه مي خواي باشي ، چون فقط يك جون داري و يك شانس براي اينكه هر چي دوست داري انجام بدي

 کاش دستان قشنگ تو کلبه ی ویرانه ام را آباد می کرد 

 ما متولد شده ایم

برای یگانه بودن

دنیا را سرشار از خوبی ها می بینیم

و هیچ گاه اسیر روزمرگ نخواهیم شد!

چون در نگاه ما

خورشید از غرب طلوع میکند!!!!

 

و عشق صدای فاصله هاست

صدای فاصله هایی که غرق ابهامند

نه صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند و با یک هیچ می شوند کدر.......

                                            

نیامدم که بخواهم کنار من باشی

میاناین همه بیگانه یار من باشی

دلم گرفته تر از بغض مهربان شماست

مباد آنکه شما غمگسار من باشی

تو ای ستاره وحشی که کهکشان زادی

مخواه روی زمین بر مدار من باشی

من از اهالی عشقم نه از حوالی جبر

خطاست اینکه تو در اختیار من باشی

ولی نه! من که در اینجا دچار پائیزم

چگونه از تو نخواهم بهار من باشی

تو می توانی از آن چشم های خورشیدی

دریچه ای به شب سرد و تار من باشی

همیشه کوه بمان تا همیشه نام تو را

صدا کنم که مگر اعتبار من باشی

 

  »»--(¯`v´¯)--»      »»--(¯`v´¯)--»   »»--(¯`v´¯)--»

دوستت دارم

تو را به جان شقايقها قسم
به تمام دارو ندار زندگيم
و به شکوه تمام لحظه های تنهايی
به قطره قطره ی خونی که به رگهايم جاريست
و به تمام وسعت دنياي خالی از کينه ای که برای خود ساخته ام
به شفافيت دنيای مملو از عشق!
و به موجوديت گلهای سرخ !
به تمام آنانکه دوست داشتن را دوست دارند
و عشق را باور می کنند
به آنهايی که گل عشق در وجودشان بارور است
و حتی به زمستان هم می شکفد !
به سجاده ای که هميشه عطر ياس از آن به مشام می رسد
و حتی به خودت قسم
به تويی که لحظه لحظه های زندگيم را معنا می کنی
تويی که
تصوير گر زيبايی های زندگيم هستی
گل هميشه بهار من !
به خودت قسم
دوستت دارم

رازی که در عشق است در نیاز نیست

لذتی که در عشق است در هوس نیست

غمی که در عشق است در مرگ نیست

دلی که در عشق است در سینه نیست

اشکی که در عشق است در چشم نیست

امیدی که در عشق است در منتظران نیست

راز عشق لذتی داردکه غم دل داند و اشک منتظر!

  »»--(¯`v´¯)--»      »»--(¯`v´¯)--»   »»--(¯`v´¯)--»

 

روزی که عشق را قسمت می کردند

                                         پرواز را به تو دادند

                                                                    و قفس را به من...

از پشت میله ها آسمان پیدا نیست

                                                     تا جای پای آبیت را تماشا کنم

 

هر که عاشق شد منت از صد یار می باید کشید.

بهر یک گل منت از صد خار می باید کشید

 

من به مرگم راضیم اما نمی آید عجل

بخت بد بین از عجل هم ناز میباید کشید

 

 

دوستي از ديدگاه من كلمه مقدسي است . هر كس را كه دوست مي خوانيم يعني پرده افكار خويش و چه بسا قلب خويش را ساده و بي ريا با او قسمت مي كنيم . دوست يعني درختي براي گرفتن خستگي ... تا به حال فكر كرده اي كه چند تن از دوستان خود را سالهاست كه از ياد برده اي ؟ ... مي داني كه شكننده ترين روش براي خراب كردن يك دوستي بي اعتناييست ؟ اين يعني انكار خاطره .. انكار روزگاري كه لبخند زدي ... انكار روزي كه خستگي خود را زير سايه يك درخت مهربان گرفتي .. انكار محبت ... از آن روز كه مرا دوست خواندي ندانسته قلب اندوهناك خويش را به دستهاي قدرتمند تو سپردم تا به نسيم صبح تازگي بدهي نه به باد فراموشي ! نمي دانم مي داني چقدر در اين لحظه عزيز به تو نيازمندم ؟ شايد فكر نكرده باشي كه براي من گاهي هواي نفس كشيدن مي شوي ! اگر مي دانستي تا اين پايه بيرحمانه بي اعتنايي نمي كردي ... شايد فكر نكرده باشي كه « ميل به صميميت نشانه قوت است نه ضعف بلوغ است نه نياز عصبي ...» براي من همين كافيست كه پس از گذشت هزار سال نوري يك روز صداي تو را از كيلومترها آنطرفتر بشنوم كه سلام .... همين كه سلامتي براي من كافيست

خورشيد سادگي و مهر ! غروب نكن .. من به قدرت روح تو نيازمندم ... كاش مي شد عاشق يك دوست شد ! اما انگار دوست ، دوست است و معشوق ، معشوق ... پيام دوست مهر است ... محبت است .... لبخند است ... من مي خواهم تا ابد به رويم لبخند بزني .. عشق يك ستاره است كه به زودي رو به زوال خواهد رفت

در دادگه عشق کنم از تو شکایت

 گویم که کشت مرا دو چشمان قشنگت

 

چيزی جز سکوت در برابرت ندارم...هيچ !                            

حالا من در هياهوی درونم گم شده ام

ببين  به  کجا رسيده ام

فقط يکبار بنگر به من ببين

چگونه می پرستمت

ببين  به  جای اشک برايت دعا می کنم..

ببين برای گفتن ِ  ؛ دوست داشتنت ؛ التماس می کنم 

در سکوت می شکنم..... تو را فرياد می زنم.....

در سکوت اشک می ريزم...برای تو لبخند می زنم....

بمان !!!! ....بمان تا فريادم به گوشت برسد.....

لبخند بزن...که آرزوی ديدنش را دارم...

هنوز صدای خنده هايت در گوشم آواز می خوانند..

آواز سر مستی ..آواز  زندگی

به پاکيت قسم...به زلالی آب قسم

دوستت می دارم.......

دوست دارم تا اخرين باقيمانده ی جانم تو را عاشق  كنم

زندگی من در زلالی چشمان تو خلاصه شده

زندگی من در نفس های بازدم تو جاری شده

زندگی من در همين از تو نوشتن ها وسعت يافته

نفس كشيدن من تنها با ياد اوری زنده بودن تو امكان پذير است

همين كه گاه نگاه چشمان پر از عشق يا سردی تو را ميبينم برايم كافی است و قانع

كننده است كه زندگی زيباست

اگر روزی از ديار من سفر كنی با چشمانی نابينا شده از گريستن در نبودت جای

قدمهايت را بر روی سنگفرش خيابان گل باران ميكنم

ترا گم میکنم هر روز و پیدا میکنم هر شب               

                                                       و اینسان خوابها را با تو زیبا می کنم هر شب

تبی این کاه را چون کوه سنگین میکند ان گاه

                                                       چه اتش هاکه دراین کوه بر پا میکند هر شب

تماشایی ست پیچ وتاب اتش ها خوشا برمن

                                                       که پیچ وتاب اتش را تماشا میکنم هر شب

مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست

                                                      چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو

                                                       که این یخ کرده را از بی کسی ها می کنم هر شب

تمام سایه هارا میکشم بر روزن مهتاب

                                                    حضورم را ز چشم شهر حاشا میکنم هر شب

دلم فریاد میخواهد ولی در انزوای خویش

                                                     چه بی ازار با دیوار نجوا میکنم هر شب

کجا دنبال مفهومی برای عشق میگردی؟

                                                     که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب

	تبليغات	X

	تبليغات	X

	تبليغات	X

	تبليغات	X

	تبليغات	X

	تبليغات	X

	تبليغات	X

	تبليغات	X

	تبليغات	X

                      

من

                              هر روز

                                      تو را مرور میکنم

                                              این کتاب زندگانی

                                                         تا کی؟

                                                              ورق خواهدخورد

  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

انقدر  درد  درون را در دل خود ریختم

تا که خود با درد هستی سوز خود امیختم

تا جدا ماند من در من ز  هر بیگانه ای

از تو هم ای عشق بی فرجام من بگریختم

برگ زردی بودم و در تند باد حادثات

بر تن هر شاخه ی بی ریشه ای اویختم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در دلت می خندی

به من و سادگی ام

من به غير از تــــو نخواهم ، چه بدانی ، چه ندانی

از درت روی نتــــــــابم ، چه بخوانی ، چه برانی

دل من ميل تـــــــو دارد ، چه بجوئی چه نجوئی

ديده ام جـای تــــو باشد ، چه بـمانی ، چه نـمانی

مـن کـه بيمار تـــــو هستم ، چه بپرسی چه نپرسی

جان به راه تـــــــو سپارم ، چه بدانی ، چه ندانی

ميتوانی به همه عـمر ، دلم را بفريبی

ور بکوشی ز دل من بگريزی ، نتوانی

دل من سوی تــــــو آيد ، بزنی يا بپذيری

بوســــه ات جان بفزايـد ، بدهی يـا بستانی

جانی از بهر تـو دارم ، چه بخواهی چه نخواهی

شعرم آهنگ تــو دارد ، چه بخوانی چه نخوانی